23-01-10

Terug naar af.

Het gaat niet denderend goed met ons. We missen allemaal ons daisyke. Jonas wou er niet echt over praten, maar werdt wel heel erg bang en onrustig. Toen ik hem vroeg of hij het op de school al tegen de juf had vertelt, zei hij neen . Ik werd ongerust , en heb naar de juf van godsdienst een briefje geschreven. Zij is er in de klas met de kinderen erover beginnen praten. En toen hadden ze allemaal een tekening gemaakt voor jonas en zijn hond . Hij heeft van de juf ook een pop Koko meegekregen om een weekje bij jonas te komen logeren. Ongelooflijk maar waar, ik stak mijn hand in die pop, en deed of die spreken, zoals poppenkast. En zo begon jonas te vertellen. Ik ben mijn hondje kwijt, zij is mijn vriend, ik ben verdrietig, ga jij me troosten koko. Blijf jij bij mij Koko. Zo ging het maar door. De hele week is koko niet van zijn zijde geweken. Toen hij koko de maandag terug moest meenemen naar de school, voelde hij hem triest. Maar ik vertelde hem dat hij ook nog andere kindjes moest troosten., En dat hij koko nog in de klas kon zien. Het slapen gaan is ook terug naar af. Door die gips van mij was 5 weken zijn doen en laten doorbroken. Nu is het terug allemaal om zeep. Hij is terug van alles erg bang. Van geluiden ,van schaduwen. enz... Het zal wel weer eens beteren zekers.

12:56 Gepost door sterspiegeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.