19-01-09

Gisteren zo'n verdriet voor jonas.

Gisteren bloedde mijn hartje. Wij hebben namelijk een scouts beweging gevonden voor Jonas. En hij deed dit tot nu toe heel goed. Hij heeft er zelfs al een vriendje (ook ass). Maar gisteren liep het fout. Toen wij Jonas gingen afzetten, stond de hele groep buiten. Normaal is zijn groepje maar met 6 jongetjes. Maar één van de leidsters die Jonas zijn groepje opvangt zit in de examens. Dus het groepje van Jonas moest  met de andere (gewone groep) mee. Gevolg veel te veel kinderen en Jonas doodsbang. Hij kroop gewoon achter mijn rug met zijn hoofdje naar de grond gericht.En kreeg de tranen in zijn ogen. Vroeg waar de begeleidster was. Wij proberden hem uit te leggen dat dat meisje moest werken voor de school. Jonas heb ik nog maar zelden zo gezien, echt met die angstige blik van laat mij hier niet alleen. Dit deed ontzettend veel pijn. Op zo'n momenten zie ik dat Jonas anders is. Ik weet echt wel dat hij ass heeft. Maar dit zijn de momenten dat het mij duidelijk is. Blijkbaar vergeet ik nog te dikwijls daar aan te denken. Ik kan mij soms wel met een hamer op mijn hoofd slagen. Die andere begeleider zei, geef hem maar aan mij, ik stel hem wel op zijn gemak. De begeleidster die jonas gewoonlijk opvangde had die jongen wel op de hoogte gesteld. Maar Jonas was veel te bang om te blijven. Hij hing aan mijn been, en liet het niet meer los. En ik, ik kon het echt niet over mijn hart krijgen om hem daar zo bang achter te laten. Sommige mensen zeggen dan ; je moet hem leren groot worden, wel daar ben ik volop mee bezig. Zo blijft hij aan je rok hangen. Wel hoe erg moeilijk hij het mij ook kan maken( of ik hem misschien )door ons onbegrip. Ik zie da ventje toch zo graag. Ik heb het dan op de terug weg heel moeilijk gehad om niet te wenen. Zo erg ik het voor hem vond. Hij zag er zo naar uit om naar de scouts te gaan. 

16:51 Gepost door sterspiegeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.