11-06-08

Soms loopt het fout

Op de reactie van Kristien, ik ben een persoon die het meestal niet zo zwart ziet in het leven , maar dit gaat af en toe wel eens gepaart met van die momenten dat er vanalles gebeurt waar ik en mijn gezin niet veel vat op hebben. Op zulke dagen lijkt ook of het leven alleen maar uit pech bestaat, maar meestal gaat dit na een nachtje slapen alweer beter, en zie ik s'anderendaags weer wat een fijn gezinnetje ik eigenlijk wel heb. Ik ben best wel heel fier op mijn zoontje , als ik zie hoe goed hij dit jaar vooruit is gegaan, en wat ik allemaal geleerd heb om hem beter te kunnen begrijpen. Ik hoop dat je nog van je laat horen.

Vandaag is Jonas gaan schaatsen met de school. Jonas zei dat hij niet bang was, ik had best wel eens willen gaan kijken hoe het er aan toe ging. De juf was heel lief en heeft Jonas zijn handje vastgehouden. Op deze school maken ze heel veel uitstapjes met de kindjes, en ze worden er heel goed op voorbereid.  Op dit moment zit Jonas hier op mijn schoot, en het lepeltje waarmee hij een pudding eet viel hierjuist op de grond. Hij schoot in paniek en stak direct zijn twee vingertjes in zijn oren. " Mama , jij moet de lepel nemen, ik ben zo bang, kan papa de lepel komen opnemen". "ik wil dat papa hier is." . Mijn man is op dit moment bezig op het veld. En Jonas is ongeduldig aan het wachten.

Wij zijn gisteren met Jonas gaan wandelen, maar Jonas maakt het zichzelf soms heel moeilijk hoor. Onderweg zei hij " gaan wij nu bij kevin?," Kevin was  het enige vriendje dat Jonas in het vorige schooltje had , Kevin woont vlak bij de school en wij gingen toevallig die richting uit. Neen Jonas wij gaan nu niet bij Kevin, wij gaan wandelen zei ik. Jonas weer "wij gaan NU bij Kevin", die NU zegt hij heel hard en boos terwijl hij met zijn voet op de grond stampt. Ik weer" neen wij gaan niet , daarbij Kevin is niet thuis. Ineens breekt de hel los. Mijn man boos omdat het altijd hetzelfde is ,en Jonas steeds moet hebben wat hij zegt, daar liepen wij dan met een kind dat op dat moment trok aan mijn armen; en probeerde weg te lopen , de straat bijeen riep, en noem maar op. Mijn man zegt contstant dat Jonas zijn willetje steeds moet door drijven.En begint dan ook te roepen, net of ze beide in paniek zijn; iets daarop is Jonas dan heel hard beginnen wenen, alsof de wereld verging en komt in mijn armen, om hem te troosten. Hier is weer duidelijk iets fout gelopen hé. Heeft hij iets mis verstaan?

18:27 Gepost door sterspiegeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hey,

Jonas wist dat jullie gingen wandelen maar wandelen is weer een groot begrip.Waar ga je wandelen?Wat doen jullie tijdens de wandeling?Gaan jullie ook ergens binnen of op bezoek?Hoelang gaan jullie wandelen?Enzoverder...Het enige dat kan helpen is echt voorbereiding en afspraken maken op voorhand!!Maak je er niet te ambetant in,op de duur doe je dat vanzelf:-)Als jullie de volgende keer dezelfde wandeling maken ,ga je terug denken aan dit en kan je ,nu je dat weet,al op voorhand afspreken dat jullie niet naar dat vriendje gaan.Soms is dat gedrag niet slecht om ons ergens op attent te maken zodat we de volgende keer onze voorzorgen kunnen nemen :-)
Jonas begrijpt gewoon op dat moment niet waarom jullie niet naar dat vriendje willen gaan,vandaar zijn gedrag.
Die lepel die valt,dat is hij geirriteerd(bang) van het geluid dat ermee gepaard gaat.
Maak uzelf zeker geen verwijten hoor!!Elke dag is een leerschool hé :-)
Knuffels,
onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 12-06-08

De commentaren zijn gesloten.