07-04-08

 

Mijn man en ik hebben gisterenavond een heel ingrijpend gesprek gehad,waaruit blijkt dat mijn man het ook heel moeilijk heeft om het autisme van jonas te aanvaarden. Het ging over de toekomst van jonas. Dat het voor ouders met gewone kinderen zo allemaal normaal lijkt. Dat hun kind normale vorderingen maakt. Of dromen dat hun kind verder zal studeren. En dat wij eigenlijk al blij mogen zijn met de kleine stapjes die jonas leert, dat jonas ooit al zelfstandig door het leven zou kunnen gaan is voor ons al heel wat. En daar liggen wij al wakker van. Wat voor andere ouders heel gewoon lijkt is voor ons een mijlpaal. En zij staan daar ook niet bij stil. Wij moeten niet dromen dat jonas ooit goede punten haalt. Terwijl het voor sommige precies het einde van de wereld betekend als hun kind het eens iets minder goed op de school gedaan heeft. VB jonas kan op dit moment juist zijn rits en knopen dicht doen en dit is voor ons al ongelooflijk goed. Terwijl ik dit dan heel fier vertel, zeggen zij dat die van hen al veel meer kon op de leeftijd van bijna 6 jaar. En ja ik weet dat ook wel, maar wil het daarom zeggen dat ik niet fier mag zijn op mijn zoontje? Waarom kunnen ze dan gewoon niet blij zijn voor mij? Of gewoon zwijgen. OP sommige moment denk ik dat ik al verder sta in mijn aanvaardingsproces, maar toch ik heb dikwijls het gevoel dat het de ene dag heel goed gaat en dat ik de andere dag terug in de put wegzink en weer bij af sta.

16:23 Gepost door sterspiegeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hey,
Weet je, dat anderen zo reageren is gewoon uit onwetendheid.Wees maar gerust heel trots.Jullie zijn veel rijker omdat je echt weet wat trots zijn is.Elke mijlpaal die voor een ander zo vanzelfsprekend is,is voor ons heel wat.Wij verliezen die dingen niet uit het oog en doen het niet af als de gewoonste dingen maar als een echte overwinning.Diegene die dat niet willen of kunnen begrijpen moet je maar laten denken.Ik vraag me soms af of zulke mensen al ooit eens echt dat gevoel van blij of trots zijn hebben kunnen ervaren.Voor ons is dat zoveel intenser hé.Laat je niet kisten door de onwetenden zou ik zo zeggen.Er zijn nog ouders die je maar al te goed wel begrijpen :-)

Onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 07-04-08

aanvaarden Ik heb het ook steeds moeilijk gehad het van ons zoontje te aanvaarde, veel moeilijker dan mijn vrouw dat deed. Kwam daar nog eens bij dat ik steeds meer van mezelf begon te herkennen tijdens de thuisbegeleidingssessies. Onder tussen weet ik ook dat ik ASS heb, meer bepaald Asperger, en dat heeft het aanvaardingsproces nog maar eens langer en moeilijker gemaakt.
Weet dat autisme erfelijk is en misschien gaan op een dag jij of je man ook dingen van jezelf in Jonas herkennen. Wees dan niet bang, je bent niet plots anders, je bent nog steeds dezelfde als daarvoor. Je leert jezelf echt te ontdekken.
Ik kan nu veel gemakkelijker de manier van denken volgen van mijn 2 zonen die ook ASS hebben, het heeft dus ook voordelen.

Gepost door: Praterke | 09-04-08

De commentaren zijn gesloten.