11-03-08

 

Wij zijn vandaag naar de school moeten gaan. Wij hadden daar een afspraak met de psygoloog,onder andere over de angsten van jonas. En ook die van mij. Ook willen zij graag weten hoe jonas thuis reageerd als er iets niet gaat zoals het zou moeten gaan. Dus moesten wij uitleggen wat er gebeurt als jonas ontploft als hij in zijn vertrouwde omgeving is. Nu is het zo dat jonas echt wel een lief kereltje is. Maar op momenten als hij in paniek is begint hij met alles te gooien en te stampen en te tieren als gek. Wij proberen dit dan te negeren in het mate van het mogelijke, want hem proberen te kalmeren heeft toch geen zin. Als hij eenmaal is uitgeraast ligt heel het huis vol met al wat in de weg lag waar hij mee kon gooien. En begint hij heel weemoedig te wenen (echt van verdriet,) het lijkt dan of hij wel degelijk begrijpt dat dit niet mag, maar het is denk ik sterker dan hij zelf wil. Dan komt hij aan mijn been hangen, en vraagt  "mama jij bent toch mijn vriend , ik zie u zo graag ", wat kan ik daar dan op antwoorden? Tuurlijk kan ik niet boos blijven op hem,omdat ik ook weet dat hij dit echt niet wil. Het is zoals de psygoloog zei "er gaat zoveel in zijn hoofdje om, dat die informatie soms moeilijk te verwerken is,want hij verwerkt alles anders dan andere kindjes.Hij hoort anders,dus nu weet ik waarom hij steeds met zijn handjes op zijn oortjes zit . Of waarom hij hem steeds wegstopt met zijn handjes voor de ogen .Wat dan weer voor veel stress zorgd, en dat die uitlaadklep dan meestal (omdat dit dan een vertrouwde omgeving is ) thuis tot een hoogtepunt komt.

20:19 Gepost door sterspiegeltje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hey marleen,
Weer heel herkenbaar voor me al deze dingen.Ook mijn zoon begon na zo een bui te wenen en moest en zou me knuffelen.Het leek wel net of hij schrok nadien van zichzelf.Hoe dikwijls heeft hij me vroeger niet gezegd dat hij alleen maar braaf wilde zijn en dat hij niet wist waarom hij soms zo deed.In het opgroeien zijn die buien sterk verminderd en zie ik ze praktisch niet meer.Als hij zijn oren bestopte wou dat zeggen dat er voor hem teveel prikkels waren,zoals lawaai of teveel tegen hem praten.Als hij dat nu doet ,roept hij erbij stop!Aan zijn manier van doen zie ik dan dat het echt moet stoppen want dat hij het niet meer aankan.Het lijkt nog steeds of hij spaart al zijn frustraties op tot hij thuis is,zoals je zegt,thuis is vertrouwd en kunnen ze zichzelf zijn en alles loslaten.Als er echter teveel problemen zijn buitenshuis kan hij evengoed een bui krijgen.Mijn zoon praat en deelt alles met me en hij zegt dan:mama,ik wil dat niet maar dat gebeurt en ik weet niet wat dat is op zo'n moment.Omdat hij al wat ouder is en ik hem ondertussen goed ken,zie ik meestal op voorhand wanneer er een bui dreigt te komen.Ik ga dan samen met hem rustig zitten en knuffel hem.Dat is hier de manier om een bui in te dijken.Krijg ik er geen stop op dan negeer ook ik hem en komt hij wel vanzelf.Sorry,mama zegt hij dan en is dan ook weer heel verdrietig.

Gepost door: onbegrijpelijke | 12-03-08

De commentaren zijn gesloten.